Praca dyplomowa z pedagogiki

Wybór tematu

Pedagogika będąca nauką o edukacji i wychowaniu dostarcza wielu zagadnień, które można podjąć i zrealizować w ramach pracy dyplomowej, czy magisterskiej. Wybrany temat powinien korespondować ze specjalizacją Autora i jego zainteresowaniami, jak również zainteresowaniami potencjalnego opiekuna naukowego, czyli promotora. W pierwszej kolejności należałoby zapoznać się z kierunkami pedagogiki i odpowiedzieć sobie na pytanie, który nas interesuje najbardziej. Wśród kierunków wymienić można: pedagogikę rozwoju, zachowania, psychopedagogikę, twórczości, kreatywną, opiekuńczo-wychowawczą, kreatywną, przedszkolną, wczesnoszkolną, gimnazjalną, szkoły wyżej, pracy, kultury, religii, psychopedagogikę i inne. W ramach danego kierunku wybrać zagadnienie, które nas rzeczywiście zainteresuje i „pochłonie” i, z którym być może będzie wiązała się nasza przyszła praca.

Praca czysto przeglądowa, czy badawcza?

Praca dyplomowa z pedagogiki powinna realizować wątek badawczy i prace typowo teoretyczne nie są już dopuszczane do obrony. Oznacza to, że praca dyplomowa z pedagogiki musi składać się z dwóch części: teorii i empirii. Szczególnie popularną metodą badań w ramach pracy dyplomowej z pedagogiki jest sondaż diagnostyczny przy wykorzystaniu kwestionariusza ankiety lub wywiadu.

Praca dyplomowa z pedagogiki – przykładowe tematy i popularne zagadnienia

Skąd mam wiedzieć, czy dane zagadnienie jest popularne? Jeżeli o problemie się dużo pisz, mówi (np. odczyty na konferencjach), to znaczy, że zagadnienie aktualnie jest „na topie”. Warto podejmować się realizacji tematów aktualnych. Zwiększa się szansa dostępu do „świeżej” literatury. Wybór ten zaświadcza również o stanie wiedzy Autora, który jest w danym obszarze „na bieżąco”.

Przykładowe obszary do podjęcia w ramach pracy dyplomowej z pedagogiki
  1. Alternatywne formy edukacji
  2. Arteterapia
  3. Autyzm
  4. Czas wolny jako kategoria pedagogiczna
  5. Diagnoza logopedyczna, typów uczniów, pedagogiczna….
  6. Działania poradnicze i pomocowe realizowane przez pedagoga szkolnego
  7. Kompetencje (umiejętności) społeczne – ich kształtowanie i egzekwowanie
  8. Kształtowanie inteligencji emocjonalnej
  9. Metody pracy opiekuńczo-wychowawczej
  10. Pedagogika a antypedagogika
  11. Pedagogika kultury
  12. Pedagogika muzyki na przykładzie placówki X
  13. Pedagogika praktyczna
  14. Pedagogika społeczna
  15. Pedagogika trudności w uczeniu się
  16. Pedagogika twórczości
  17. Pomoc pedagogiczna młodzieży w wieku 13-18 lat przebywającej w placówce opiekuńczo-wychowawczej typu socjalizacyjnego  przy wykorzystaniu socjoterapii
  18. Problemy opieki pedagogicznej nad uczniami zdolnymi
  19. Problemy współczesnej edukacji dorosłych
  20. Profilaktyka zachowań ryzykownych dla rodziców
  21. Rola zabawy na etapie edukacji przedszkolnej lub wczesnoszkolnej
  22. Sylwetka nauczyciela przedszkola, edukacji szkolnej, akademickiego

Zagadnienia popularne od wielu lat

Agresja i przemoc (w domu, szkole), uzależnienia (dzieci i rodziców), rodzina funkcjonalna i dysfunkcjonalna… W obszarze tych zagadnień napisano tysiące prac dyplomowych, magisterskich, zaliczeniowych…. Pojawia się pytanie, czy można w takiej sytuacji wymyślić coś nowego? Jak najbardziej tak. Trzeba mieć jednak świadomość, że są to problemy społeczne, w których szczególnie silnie uwidaczniają się nowe tendencje i okoliczności.  Przykładowo: w odniesieniu do przemocy obecnie  akcentuje się problem przemocy psychicznej, emocjonalnej („w białych rękawiczkach”), czy ekonomicznej; w przypadku uzależnień relatywnie nowym problemem są dopalacze, czy papierosy elektroniczne.

Piszemy prace z pedagogiki

W ofercie Biura Literackiego Pegaz znajdują się również prace dyplomowe, prace magisterskie i zaliczeniowe z pedagogiki. Przygotowujemy tak część teoretyczną, jak i praktyczną. Istnieje możliwość zamówienia wyłącznie planu lub bibliografii. W przypadku prac dyplomowych, magisterskich i zaliczeniowych z pedagogiki obowiązujące stawka stała 19 lub 25 zł strona.

Zakończenie pracy dyplomowej – co w nim uwzględnić?

Zakończenie pracy dyplomowej – zawartość poszczególnych akapitów

Poniżej prezentujemy ogólny schemat organizujący zakończenie pracy dyplomowej. Jest to jedno z wielu rozwiązań, które można zastosować w trakcie opracowywania zakończenia prac dyplomowej, magisterskiej, czy podyplomowej.

W pierwszej części przypominamy kontekst podjętego problemu, dalej cel pracy i wskazujemy, czy cel został osiągnięty. A jeżeli tak, to w jaki sposób (np. poprzez kwerendę literatury, realizację badań własnych, analizę wyników badań wtórych). Po przypomnieniu zakresu pracy, można przejść do weryfikacji założeń badawczych.

Kolejny ważny element to przypomnienie problemów badawczych. Po każdym z problemów należy uwzględnić wnioski z analizy literatury i badań. Na tej podstawie weryfikujemy hipotezę wcześniej przyporządkowaną konkretnemu pytaniu badawczemu jako potencjalną odpowiedź. Nie warto za wszelką cenę dążyć do potwierdzenia hipotezy. W ciężarze merytorycznym potwierdzenie i obalenia hipotezy badawczej jest tak samo ważne! Jeżeli decydujemy się na prezentację wyników badań w sensie ilościowym (np. przywołujemy konkretne wyniki procentowe), to dane takie muszą być odpowiednio skomentowane.

Zakończenie nie jest miejscem na podawanie nowych informacji. Należy również unikać w nim przypisów. Zakończenie pracy dyplomowe lub magisterskiej powinno zawierać się co najmniej na dwóch stronach.

Jak usprawnić proces pisania zakończenia?

Jeżeli każdy z rozdziałów zasadniczych elegancko podsumujemy, np. wypunktujemy najważniejsze wnioski, to w zakończeniu pracy wnioski te można powielić (oczywiście zmieniając szyk i układ zdań). Wnioski prezentowane w zakończeniu mają dotyczyć całej pracy, nie tylko części badawczej. Przypisując konkretny cel każdemu z rozdziałów, prościej wyciągnąć wnioski cząstkowe, a w konsekwencji ogólne. Rozwiązanie to pokazuje również, że student wie po co opracowuje część teoretyczną i do czego ma go ona doprowadzić.

Zakończenie ma dać pogląd na podjęty w pracy problem badawczy w  trzech czasookresach. Należy napisać, co było wiadomo na dany temat zanim Autor zainteresował się zagadnieniem, co wiadomo po przeprowadzeniu badań własnych i jakie są szanse i kierunki dalszych badań. W ten sposób można znakomicie wyeksponować wątek aplikacyjny, czyli pokazać, że wnioski mogą być użyteczne dla praktyki życia społeczno-gospodarczego. Jeżeli w trakcie pisania pracy dyplomowej Autor napotkał na jakieś trudności (np. w literaturze polskiej podjęte zagadnienie jest rzadko podejmowane), to jest to miejsce na tego rodzaju informacje.

Wstęp i zakończenie są często czytane przez recenzentów jako pierwsze. Dlatego warto dołożyć wszelkich starań, aby to „pierwsze wrażenie” było jak najlepsze i zachęcało do zapoznania się z częścią zasadnicza pracy dyplomowej, czy magisterskiej.

Praca podyplomowa, czyli o sztuce kondensowania treści

Pisanie pracy podyplomowej

Praca podyplomowa różni się od pracy dyplomowej, czy magisterskiej przede wszystkim objętością. Nie oznacza to, że pisanie pracy podyplomowej jest mniej czasochłonne. Praca podyplomowa to dzieło zawierające się na 20-45 stronach, które składa się ze wstępu, części zasadniczej i zakończenia (plus bibliografia, załączniki, spisy elementów graficznych i ewentualnie aneks). Pod względem struktury ma wiele wspólnego z pracą magisterską.

Jak napisać dobrą pracę podyplomową?

Istotą studiów podyplomowych jest uzupełnienie wiedzy w konkretnym zakresie. W tym kontekście studia podyplomowe z założenia mają ugruntować wyspecjalizowaną wiedzę. Praca podyplomowa ma być odzwierciedleniem tej specjalizacji. Nie jest to miejsce na obszerne rozważania teoretyczne. Bardzo dobrze postrzegane są podyplomówki empiryczne, a w ostatnim czasie szczególnie te mające charakter projektowy.

Pisanie części teoretycznej

Skoro nie mamy miejsca na obszerne rozważania teoretyczne i wprowadzenie do części badawczej, w tym miejscu należy w zwięzły sposób zdefiniować pojęcia kluczowe dla danego tematu, nakreślić kontekst rozwoju danego zjawiska, czy problemu. Warto korzystać z najnowszej literatury. W ten sposób rozważania będą korespondowały z najnowszymi doniesieniami w danym zakresie. Część teoretyczna nie może być obszerniejsza od części badawczej. Podobnie jak w przypadku pracy dyplomowej, czy magisterskiej również i w pracy podyplomowej obowiązuje zasada proporcji.

Pisanie pracy podyplomowej – część empiryczna

Zasadniczo część empiryczną pracy podyplomowej tworzą dwa rozdziały. W pierwszym należy zaprezentować założenia badań własnych, w tym: cel pracy, przedmiot badań, problemy i hipotezy badawcze oraz opisać instrumentarium badawcze (metody, techniki i narzędzia). Często informacje te powiela się również we wstępie, a niekiedy również w zakończeniu (gdy Autor zdecydował się na weryfikowanie założeń badawczych właśnie w tym miejscu).

Rozdział drugi to prezentacja wyników badań własnych. Jest to zasadnicza część pracy podyplomowej. Własny wkład studenta. Część teoretyczna prawie zawsze jest odtwórcza (bazuje na źródłach literaturowych), część badawcza to element w pełni odautorski i oryginalny. O unikalności tej części można mówić nawet wówczas, gdy Autor w pracy dyplomowej przedstawia wyniki badań już opublikowanych, ale zestawionych i zaprezentowanych w nowy sposób. Przykład: wykorzystywanie danych Eurostatu, czy GUS-u celem próby weryfikacji przyjętej hipotez(y).

Wstęp i zakończenie w pracy podpyplomowej

Wstęp do prac promocyjnych, podobnie jak zakończenie najlepiej pisać po opracowaniu korpusu pracy, czyli rozdziałów zasadniczych. Nierzadko od studenta wymaga się przedstawienia wstępu na jednym z pierwszych seminariów. Rzadko kiedy wstęp w ostatecznej formie odzwierciedla pierwotną jego formę. Dlaczego? Ponieważ wiedza Autora na temat danego problemu ewoluuje wraz z opracowywaniem przez niego konkretnych części pracy. Natomiast zakończenie to miejsce na podsumowanie rozważań, zaprezentowanie wniosków cząstkowych i ogólnych. Na ich podstawie dokonuje się weryfikacji założeń badawczych (Autor odpowiada na problemy badawcze i weryfikujemy hipotezy). Jest to również miejsce na wprowadzenie elementu dyskusji. Oczywiście można stworzyć odrębny rozdział, w którym wyniki badań autorskich będą konfrontowane z wynikami innych badaczy. Trzeba mieć jednak świadomość, że większość recenzentów w pierwszej kolejności zapoznaje się ze wstępem, dalej z zakończeniem, a dopiero później ocenia część środkową, czyli rozdziały w pracy podyplomowej.

 

Wstęp do pracy dyplomowej

wstęp do pracy dyplomowej

Kiedy napisać wstęp do pracy dyplomowej?

Generalnie wstęp do pracy dyplomowej powinno pisać się na końcu, po zrealizowaniu części teoretycznej i ewentualnie badawczej. Jest on odwróceniem zakończenia. Niekiedy wymaga się dostarczenia na jedno z pierwszych seminariów planu pracy ze wstępem. We wstępie promotor prosi o sprecyzowanie celu, struktury, scharakteryzowanie zawartości poszczególnych rozdziałów, zaprezentowanie założeń badawczych. Problem w tym, że część badawczą student formułuje dopiero po zapoznaniu się z literaturą. Logika podpowiada, że żeby dany problem podjąć na gruncie badawczym, najpierw należy zapoznać się z nim w teorii. Wstęp przygotowany na początku prawie zawsze jest modyfikowany po napisaniu całej pracy.

Struktura wstępu

Wstęp do pracy dyplomowej powinien składać się z co najmniej jednej strony, najlepiej dwóch. Pierwszy akapit opisuje kontekst tematu. Wskazujemy w nim dlaczego podjęte zagadnienie jest ważne. W tym miejscu można odnieść się do własnych doświadczeń, np. zawodowych i na tym tle uzasadnić wybór tematu. W kolejnym akapicie określamy cel pracy (jeżeli został on sprecyzowany w osobnym rozdziale, powielamy treść). Opcjonalnie można zamieścić założenia badawcze: problemy, hipotezy lub tezę, scharakteryzować pokrótce wykorzystane instrumentarium badawcze. Następne akapity to charakterystyka rozdziałów i podrozdziałów, czyli zawartości pracy. Użyteczne sformułowania:

  • W rozdziale pierwszym zaprezentowano…,
  • Rozdział drugi dotyczy…,
  • Kolejny rozdział opisuje…
  • Rozdział czwarty odnosi się do problemu….

Charakteryzując zawartość rozdziałów nie przepisujemy tytułów podrozdziałów. Wskazane jest używanie synonimów i syntetyczne opisanie o czym dany rozdział traktuje.

Kolejna część wstępu powinna odnosić się do analizy krytycznej źródeł. W tym miejscu wskazujemy szczególnie użyteczne pozycje źródłowe oraz dokonujemy ich typologii. Pomocny będzie podział bibliografii na wydawnictwa ciągłe, zwarte, druki normatywne, czy strony internetowe. Jeżeli mieliśmy problem z pozyskaniem źródeł, można a nawet należy wspomnieć o tym we wstępie. Oznacza to, że dane zagadnienie nie jest wystarczająco eksploatowane w literaturze i wymaga rozwinięcia.

Wielu studentów w ostatnim akapicie dziękuje promotorowi za pomoc. Jeżeli promotor faktycznie przyczynił się do powstania pracy, a jego rola nie sprowadzała się wyłącznie do akceptowania przedkładanych rozdziałów – można ten element uwzględnić. Gdy bez pomocy promotora student nie poradziłby sobie z napisaniem pracy dyplomowej, wypada umieścić wzmiankę dotyczącą podziękowań za okazaną pomoc i wsparcie. 

Kreatywne pisanie prac magisterskich

Kreatywne pisanie prac

pisanie pracKreatywne pisanie prac to z jednej strony sposób spędzania czasu wolnego, a z drugiej trening usprawniający warsztat pisarski. Napisanie pracy dyplomowej, czy magisterskiej stylem naukowym, a wiec wynikającym z kryteriów stawianych tekstom akademickim jest dla dyplomanta i magistranta wyzwaniem. Doktoranci mają nieco większa wprawę w pisaniu pracy ze względu na fakt, że wcześniej przygotowywali już prace akademickie-promocyjne, czyli pracę dyplomową i magisterską. Poza tym doktorant swój warsztat pisarski szkoli również poprzez redakcję publikacji naukowych w formie rozdziałów w monografiach i artykułów. Niewielu dyplomantów, czy magistrantów szkoli swoje umiejętności pisarskie poprzez publikowanie. Wynika to z braku wiedzy na ten temat (jak pisać? gdzie publikować? jakie są kryteria publikacji?). Druga strona medalu jest taka, że nikt od dyplomanta, czy magistranta nie wymaga pisania artykułów naukowych. W konsekwencji, studenci studiów I i II stopnia nierzadko najzwyczajniej nie wiedzą w jaki sposób zabrać się do przygotowania tekstu licencjatu, czy magisterki.

Kreatywne pisanie spełnia jeszcze kilka istotnych funkcji o których wypada wspomnieć. Może pełnić rolę terapii (uzewnętrznienia negatywnych emocji- ożywienie ich). Ta forma ekspresji jest typowa dla osób twórczych o artystycznej duszy. Kolejna funkcja kreatywnego pisania to poszerzenie zasobu słownictwa (pisząc krótsze teksty o charakterze naukowym stanowiących wprawkę do napisania pracy licencjackiej, czy magisterskiej), student z jednej strony wzbogaca wiedzę i małymi kroczkami staje się ekspertem w danej dziedzinie, a z drugiej powiększa zdolność operowania fachową terminologią (w tym automatycznie przyswaja definiowane i opisywane treści). Nie jest tajemnicą, że pisanie krótszych tekstów szkoli. W tym sensie, że pozwala na uniknięcie popełnienia wielu błędów merytorycznych, w tym metodologicznych w trakcie pisania pracy licencjackiej, czy magisterskiej. Kreatywne pisanie prac dyscyplinuje. Pozwala na utrwalenie pewnych schematów zachowań pisarskich – każdy wypracowuje swoje własne. Niejako „wymusza” na piszącym sięganie do źródeł (literatura), drążenia problemu w głąb, poszukiwania odpowiedzi na postawione pytania.

Kreatywne pisanie, a pisanie prac zaliczeniowych 

Zapewne wielu osobom powyższe sugestie kojarzą się z pisaniem prac zaliczeniowych. Istnieje istotna różnica pomiędzy napisaniem pracy zaliczeniowej, a kreatywnym treningiem pisarskim (którego rezultatem jest np. publikacja w periodyku). Do napisania pracy zaliczeniowej student jest zobligowany przez wykładowcę (pisze ją pod przymusem, nierzadko presją czasu). Już sam ten fakt może wyzwalać reakcje stresowe i opór. Gratyfikacja to ocena. Jeżeli jest wysoka, włożony w przygotowanie tekstu nakład pracy powoduje zadowolenie. Najmniej korzystną konsekwencją jest niedostateczna ocena, co powoduje silną frustrację i zniechęca do dalszego pisania jakichkolwiek tekstów (rodzi się przekonanie: „Nie potrafię napisać dobrej pracy”). W przypadku pisanie kreatywnego – pozostańmy przy przykładzie artykułu zgłaszanego do periodyku – student wysyła go w terminie, który sam ustala (redakcja oczywiście narzuca pewien zakres czasowy przyjmowania artykułów, aczkolwiek z reguły terminy są powtarzalne i publikacje składać można cyklicznie). Znika presja czasu. Kolejny etap po złożeniu tekstu, to jego ocena w formie recenzji. Dobra recenzja to gratyfikacja dla studenta. Zła, oznacza konieczność modyfikacji tekstu lub zgłoszenia go do innego periodyku celem skonfrontowania wystawionych recenzji. Z jednej strony student pracuje nad swoim warsztatem pisarskim, cały czas obraca się w środowisku akademickim, równocześnie czerpie szereg ww. korzyści z redakcji tekstów. Przede wszystkim – jak już wspomniano – szkoli się w przygotowaniu pracy licencjackiej (użyteczne są szczególnie recenzje, które bazując na konstruktywnym uzasadnieniu wskazują co jest dobre, a co należy poprawić). Z kolei ocena prac zaliczeniowych rzadko kiedy jest uzasadniana. Najczęściej wykładowca uzasadnia swoją ocenę stwierdzeniem „praca nie na temat”.  Inna kwestia, trenując kreatywne pisanie można dojść do perfekcji i pisać znakomite prace zaliczeniowe redagowane stylem naukowym.

Metody kreatywnego pisania pracy zaliczeniowej

Problem prac zaliczeniowych na polskich uczelniach, a zapis spontanicznych myśli – kreatywność, a pisanie pracy zaliczeniowej

pisanie pracy zaliczeniowej

Prace zaliczeniowe, które ma do przygotowania student w znakomitej większości przypadków mają charakter odtwórczy. Kształci to na krótką metę. Ciekawym rozwiązaniem jest realizowanie prac projektowych na bazie danego tekstu, czy problemu…koniecznie w grupach (a co najmniej w parach). Praca nad tekstem zaliczeniówki z drugim człowiekiem wyzwala m.in. kreatywność. Przed przystąpieniem do napisania pracy zaliczeniowej, wszystkie osoby z grupy powinny zapoznać się z danym materiałem (np. rozdziałem w książce, artykułem, krótką notatką, zagadnieniem problemowym wyrażonym w formie twierdzenia lub pytania). Dalszy etap to zebranie grupy (fizyczne lub wirtualne, np. za pośrednictwem komunikatorów internetowych, czy portali społecznościowych)  i wspólna praca bez materiałów. Chodzi o to, aby każdy z uczestników grupy wyraził swoje zdanie, sąd, opinię, refleksję na temat materiału do opracowania. Dyskusja pobudza kreatywność i utrwala to co zostało uprzednio przeczytane. Dodatkowo pozwala na dane zagadnienie spojrzeć z perspektywy kogoś innego, ewentualnie zrozumieć problem w sytuacji, gdy materiał jest niezrozumiały. Prace projektowe jako forma pisania pracy zaliczeniowej realizowane na zasadzie dzielenia się materiałem do opracowania (jeden student opracowuje dany wątek, drugi kolejny etc. i na końcu łącza zagadnienia), nie jest pisaniem kreatywnym pracy zaliczeniowej. Tym sposobem omówiono ciekawą odmianę metodę pisania kreatywnego, która nazywa się zapisem spontanicznych myśli.

Mind-map w trakcie pisania pracy

Kolejna ciekawa metoda to mapy mentalne. Szczególnie użyteczne, gdy student nie wie, jak rozpocząć pisanie. Pierwsze skojarzenie z danym tematem stanowi hasło główne. Do hasła głównego tworzy się kolejne skojarzenia, a do tych ostatnich następne. W ten sposób powstaje swoisty plan pracy (np. zaliczeniowej, czy magisterskiej)  w formie mapy.

 

Kryteria naukowe pracy licencjackiej

„Naukowość” pracy licencjackiej

Pisanie pracy licencjackiej wiąże się z zastosowaniem w niej metod naukowych. Aspekt naukowy pracy licencjackiej, czy magisterskiej urzeczywistnia się w rozdziale metodologicznym (dodatkowo sygnalizowany jest we wstępie i – z reguły – w zakończeniu poprzez weryfikację założeń badawczych). Zatem za postępowanie naukowe dyplomanta uznać należy m.in.:

  • diagnozę problemu badawczego,
  • wysunięcie postulatów badawczych,
  • sformułowanie hipotez,
  • wyodrębnienie zmiennych i wskaźników,
  • opis instrumentarium badawczego (metody, techniki i narzędzia badawcze).

Typy kryteriów naukowości w pracach licencjackich

pisanie licencjatuW przypadku prac promocyjnych, można mówić o dwóch rodzajach kryteriów naukowości:

  • formalnym (odnosi się do obostrzeń dotyczących formy pracy, z reguły chodzi głównie o dostosowanie tekstu do wymagań edycyjnych uczelni, załączenie oświadczeń etc.),
  • merytorycznym (najprościej rzecz ujmując – dotyczy treści budujących licencjat).

Kryteria merytoryczne licencjatu to:

  • unikalność treści: nawet jeżeli praca ma charakter odtwórczy (bazuje wyłącznie na źródłach), teksty wykorzystywane do opracowania własnej pracy licencjackiej powinny być zinterpretowane, a nie przepisane; to podkryterium jest szczególnie ważne w przypadku skanowania pracy w systemie antyplagiatowym;
  • kompletność, którą utożsamia się bardzo często z „wyczerpaniem tematu” – niekiedy temat jest tak aktualny i szeroko eksploatowany w teorii i praktyce, że przekracza kryterium formalne konkretnej liczby stron (np. 80). W takiej sytuacji warto w zakończeniu pracy zamieścić w jednym z akapitów elegancką wzmiankę na temat popularności tematyki i zamiaru kontynuowania pracy badawczej w zakresie podjętego tematu w przyszłości (np. w pracy magisterskiej, czy pracy naukowej – przygotowanie artykułów naukowych etc.);
  • oryginalny, chwytliwy temat: niektóre tematy cieszą się ogromną popularnością, do takich zaliczyć można np. instrumenty motywowania materialnego i niematerialnego w organizacji. Promotor i recenzent pracy licencjackiej, którzy po raz n-ty czytają o motywacji w organizacji mogą być poirytowani. Oczywiście równocześnie problem motywacji jest rozwojowy i pojawiają się nowe ciekawe rozwiązania w firmach, o których należy pisać i mówić. Stąd, jeżeli chcemy zająć się tematem „oklepanym”, dołóżmy wszelkich starań, aby tytuł pracy był chwytliwie sformułowany;
  • baza źródłowa (literaturowa): dobrze dobrana i opisana. Każda praca licencjacka powinna posiadać bogatą literaturę źródłową zdywersyfikowaną, a więc nie tylko: książki, rozdziały w książkach, ale również: artykuły z czasopism – polskich i zagranicznych, komunikaty konferencyjne, raporty, analizy, źródła internetowe;
  • właściwa struktura: co najmniej 3 rozdziały, po 3 podrozdziały. Część teoretyczna równoważna pod względem objętości części badawczej. Znakomicie, gdy część badawcza jest obszerniejsza od tej pierwszej.

Kryteria formalne pracy licencjackiej:

  • transparentny styl pracy: piszemy w trzeciej osobie, np. „w niniejszej pracy pokazano”, „praca została napisana w układzie trzech rozdziałów”, „autor w pracy przyjął następująca definicję” etc. Należy unikać powtarzających się wyrazów i korzystać z baz synonimów. Nie używamy stylu potocznego;
  • logiczny układ pracy: treści mogą być prezentowane od ogółu do szczegółu lub odwrotnie. Zasada ta ma zastosowanie również do planu pracy licencjackiej. Jeżeli rozdział pierwszy składa się z 3 podrozdziałów, to kolejny rozdział może być obszerniejszy o 1 podrozdział. Niedopuszczalna jest sytuacja, gdy rozdział pierwszy składa się z 3,4 podrozdziałów, a ostatni z 7-8.
  • tekst ujednolicony pod względem edycyjnym: jednolita czcionka, nagłówki, przypisy, styl numeracji etc.

Plan pracy magisterskiej i dyplomowej

Dobry plan pracy magisterskiej ma strukturę leja

Konspekt (inaczej plan, docelowo spis treści) pracy dyplomowej, magisterskiej, czy inżynierskiej powinien mieć konstrukcję leja – zagadnienia ujmowane są w nim od ogółu do szczegółu. Wychodzimy od kontekstu danego zagadnienia, dalej problem wyeksponowany w temacie zawężamy.

Zagadnienia w planie pracy

Część teoretyczna

Plan pracy rozpisujemy przede wszystkim na podstawie wybranego tematu. Ten ostatni dzielimy co najmniej na dwieplan pracy magisterskiej dyplomowej części.

Przykładowy temat: Postawy społeczne wobec roli kobiety we współczesnym świecie można podzielić na następujące zagadnienia:

  • Postawy społeczne
  • Rola kobiety we współczesnym świecie

Tym dwóm zagadnieniom powinna być poświęcona część teoretyczna. Rozdziały w tym przykładzie można zatytułować:

  1. Charakterystyka i typologia postaw społecznych
  2. Społeczna, światopoglądowa i naturalna rola kobiety we współczesnym świecie

Dalej  zagadnienia w ramach poszczególnych rozdziałów konkretyzujemy, tworząc co najmniej trzy podrozdziały (w ramach jednego rozdziału). Tu z pomocą przychodzi literatura przedmiotu lub Nasz serwis.

Część empiryczna – rozdział metodologiczny

Coraz częściej prace magisterskie mają charakter teoretyczno-empiryczny. Dotyczy to również prac dyplomowych. Prace przeglądowe, bazujące wyłącznie na literaturze tematu cieszą się coraz mniejszą popularnością, ponieważ mają charakter przede wszystkim odtwórczy. Część badawcza pracy składa się z reguły z dwóch rozdziałów.

Pierwszy z nich prezentuje:

  • Przedmiot i cel badań
  • Problemy i hipotezy badawcze
  • Metody, techniki i narzędzie badawcze (instrumentarium badań)
  • Charakterystykę terenu badań i badanej grupy

Drugi rozdział w ramach części badawczej to prezentacja i analiza wyników badań własnych.

WAŻNE! Wyniki badań własnych prezentujemy zgodnie z obranymi problemami badawczymi. Te ostatnie modyfikujemy i stanowią one tytuły podrozdziałów w ramach drugiego rozdziału części badawczej.

Jeżeli nasz problem szczegółowy przyjmuje postać następującego pytania:

Jakie stereotypowe określenia kobiety kształtują jej wizerunek w opinii publicznej?,

to w spisie treści podrozdział w ramach rozdziału prezentacja i analiza danych powinien być zatytułowany na przykład:

Kobieta idealna i „stereotypowa” w opinii badanych (wersja bardziej ambitna) lub po bezpośrednim przekształceniu formy gramatycznej problemu badawczego:

Stereotypowe określenia kobiety kształtujące jej wizerunek w opinii publicznej

Weryfikacja hipotez

Przyjęte założenia badawcze należy zweryfikować, tj. udzielić odpowiedzi na problemy szczegółowe i potwierdzić lub obalić hipotezy. Miejscem na zweryfikowanie założeń badawczych jest zakończenie pracy magisterskiej lub dyplomowej, względnie podsumowanie wyników badań własnych w ramach rozdziału prezentacja i analiza wyników badań. W tym przypadku także ma zastosowanie wskazana we wstępie konstrukcja leja. Najpierw weryfikujemy hipotezy szczegółowe (co z kolei daje odpowiedź na problemy szczegółowe), a na końcu odpowiadamy na główny postulat badań, tym samym potwierdzając lub obalając hipotezę (tezę) pracy.

Efekt triangulacji danych cz. I

Analiza danych w pracy dyplomowej  – triangulacja danych

Istotą strategii triangulacji danych jest analizowanie  w pracy dyplomowej informacji pochodzących z wie­lu źródeł. Genezy pojęcia należy doszukiwać się w starożytnej nawigacji oraz geodezji. Wówczas triangulacja oznaczała rodzaj pomiarów, które wykonywano celem określenia względnego położenia wy­branych punktów w przestrzeni. Uogólniając, pomiar ten polega na lokaliza­cji danego punktu na podstawie dwóch in­nych punktów, leżących w określonej odle­głości od siebie. Punkty tworzą trójkąt, a po­miar kątów i jednego z boków tego trójkąta jest wykorzystywany do określenia położe­nia danego punktu.

Systematyka triangulacji

Można mówić o triangulacji:

  • danych (porównywanie badań prowadzonych w różnych grupach, w odmiennym horyzoncie czasowym i w różnych miejscach),
  • badaczy (badania prowadzone są przez wielu badaczy),
  • teorii (wykorzystywa­nie różnych koncepcji teoretycznych do wytłumaczenia badanego zjawiska/problemu),
  • metodologii (jednoczesne stosowanie metod badawczych ilościowych i jakościowych).

Triangulacja współcześnie, pisanie pracy dyplomowej badawczej z wykorzystaniem triangulacji danych

Wykorzystanie tej metody ułatwia pisanie prace dyplomowe badawcze (wyniki badań własnych) dzięki temu narzędziupisanie prace dyplomowe empiryczne stają się wiarygodniejsze. Współcześnie, przez triangulację rozumie się strategię badawczą  i zabieg metodologiczny (nierzadko nieświadomie wykorzystywany przez dyplomantów), który w założeniu ma przyczynić się do zwiększenia rzetelności, zaufania i trafności rezultatów badania naukowego, jak również uwiarygodnić zbieranie danych dzięki uwzględnieniu więcej niż dwóch źródeł. W rezultacie poznanie naukowe staje się pełniejsze.  To samo zjawisko rozpatrywane w pracy dyplomowej jest badane przy pomocy odmiennych modeli i instrumentów pomiarowych. Fundamentem tak definiowanej triangulacji jest przekonanie, że zastosowanie więcej niż dwóch źródeł empirycznych umożliwia trafnie ująć specyficzny aspekt badanego zjawiska, przy czym każdy z nich wnosi do badania swego rodzaju obciążenie (może generować błąd pomiarowy, z którym badacz powinien się liczyć).

Definicje triangulacji danych

W ujęciu Flicka triangulacja to z jednej strony „(…) naiwno-pragmatyczne łączenie metod” i „krytyczny proces ich selekcjonowania oraz ciągłego sprawdzania podejmowanych decyzji metodologicznych”.  Cohen i Manion zdefiniowali triangulację jako starania ukierunkowane na precyzyjniejsze wyjaśnienie wielowymiarowości ludzkiego zachowania poprzez badanie go z różnych punktów widzenia. O’Donoghue i Punch akcentują kwestię prawidłowości i tendencji, których pozyskanie jest możliwe na drodze zastosowania tej strategii metodologicznej. Altrichter wskazuje, że triangulacja umożliwia wyczerpującą i drobiazgową analizę zjawiska analizowanego na przykład w pracy dyplomowej. Thurmond wśród korzyści z zastosowania triangulacji danych wymienia m.in. „zwiększenie zaufania do otrzymanych wyników, tworzenie nowych sposobów wyjaśniania zjawiska, odkrywanie danych unikatowych, możliwość integrowania teorii czy lepsze rozumienie tego, co się badan”. Sprzężenia zwrotne zachodzące między zbiorami danych mogą mieć kierunek dodatni (dane wzajemnie się uzupełniają) lub ujemny (dane stoją wobec siebie w sprzeczności). W każdym przypadku, skutkiem jest pogłębione wyjaśnienie diagnozowanego zjawiska stanowiącego przedmiot dociekań badawczych w pracy dyplomowej.  Efekt triangulacji danych zaprezentowano na rysunku 1.

pisanie prace dyplomowe traingulacja danych

RYS. 1. Rezultat triangulacji danych

Meritum  triangulacji stanowi zatem branie pod uwagę zasady różnorod­ności niezależnych źródeł danych, badaczy, strategii, teorii, jak również metodologii, i przy jej praktycznym wykorzystaniu poszukiwanie właściwego uzasadnienia. Z punktu widzenia metodologii, to jednorazowa procedura, polegająca na analizowaniu wyłącznie jednego zjawiska i względem jednego  pytania badawczego. Umożliwia pomiar konkretnej cechy, ale nie ma zastosowania w badaniach, które ukierunkowane są na poznanie dynamiki jakiegoś zjawiska i jego holistyczny opis.

Celowość i rezultat zastosowania triangulacji danych

Powiązanie odmiennych podejść  w jednym badaniu umożliwia badaczowi częściowe pokonanie braku precyzji wynikającej z zastosowa­nia jednej tylko metody i przeprowadzenia badań wyłącznie przez jednego badacza. Testowanie tej samej hipote­zy przy wykorzystaniu odmiennych metod pozwala na zredukowanie ryzyka błędu będącego następstwem ograniczeń  i wad konkretnych technik badawczych, a analogia pozyskanych rezultatów pozwala uznać otrzymane dane za trafne. Innymi słowy, triangulacja jest „procedurą pozwalającą uchwycić to, co wspólne w danych pochodzących z różnych źródeł, i dzięki temu zmniejszyć bądź ograni­czyć błąd wnioskowania”.

Więcej…

  • V. Thurmond, The point of triangulation, „Journal od Nursing Scholarship” 2001, nr 33.
  • Ch. Franfort-Nachmias, D. Nachmias, Metody badawcze w naukach społecznych, Zysk, Poznań 2001.
  • E. Hornowska, A.I. Brzezińska, K. Kaliszewska-Czeremska, K. Appelet, J. Rawecka, A. Bujacz, Paradoskalny efekt triangulacji?, „Edukacja” 2012, nr 4.
  • H. Altrichter, A. Feldman, P. Posch, B. Somekh, Teachers investigate their work. An introduction to action research across the professions, Routledge, London 2006.
  • K.N. Denzin, S.Y. Lincoln, Introduction. Entering the field of qualitative research [in:] K.N. Denzin, S.Y. Lincoln (ed.), Handbook of Qualitative Research, Sage Publications, Thousand Oaks 1994.
  • K.N. Denzin, The research act in socjology, Butterworth, London 1970.
  • K.N. Denzin, Triangulation [in:] J.P. Keeves (ed.), Educational research, methodology, and measurement: an international handbook, Pergamon Press, Oxford 1988.
  • L. Bagrow, History of Cartograohy: revised and enlarged by R.A. Skelton, Harvard University Press, Cambridge 1964.
  • L. Cohen, L. Manion, Research methods in education, Toutledge, London 1986.
  • T. O’Donoghue, K. Punch, Qualitative educational research in action: doing and reflecting, Routledge, London 2003.
  • U. Flick, Jakość w badaniach jakościowych, PWN, Warszawa 2011.

Pisanie prac cena – ceny na rynku pisarskim

Cena za stronę, a cennik usług

pisanie prac cena za stronęWiele firm redakcyjnych oferuje pisanie prac cena za stronę wzorcowej dyplomówki, czy magisterki jest mocno zróżnicowana, podobnie jak sama jakość oferowanych usług redakcyjnych. Stawka za przygotowanie strony w naszym serwisie waha się w granicach 19 zł strona czystego tekstu z przypisami, 23 zł strona tekstu z elementem graficznym. Z przglądu oferty innych serwisów i ogłoszeń osób prywatnych wynika, że ceny rynkowe wahają się  w granicach od 10 zł do 35 zł za stronę tekstu. Niektóre serwisy redakcyjne umieszczają cennik swoich usług na stronie internetowej. To rozwiązanie zaświadcza o jawnej polityce cenowej i równym traktowaniu Klientów. Ponadto w cenniku znaleźć można szczegóły oferty, zakres usługi, zasady rozliczania.

Zapoznając się z ofertami niektórych serwisów znajdziecie Państwo informacje, że cen nie podano, gdyż zamówienie musi wpierw zostać wycenione. Inaczej rzecz ujmując, wraz ze wzrostem trudności w redagowaniu pracy, wzrasta cena. W sytuacji, gdy jesteście Państwo gotowi na zlecenie napisania pracy za stawkę 35 zł od strony, warto zadbać o to, aby mieć pewność, że zredagowany tekst jest całkowicie unikalny. W jaki sposób zweryfikować oryginalność zamówionego tekstu? Zapewne większości na myśl przychodzi popularny system antyplagiatowy. Faktycznie, jest to jeden z najefektywniejszych sposobów sprawdzenia oryginalności pracy, aczkolwiek wyłącznie promocyjnej (a więc: licencjackiej, mgr i inżynierskiej). Raport może nie wykazać podobieństwa w przypadku prac zaliczeniowych: kontrolnych, rocznych, czy semestralnymi.

Zaliczka

Zaliczka uiszczana na konto firmy za zredagowanie zamówionego tekstu nie powinna być zbyt wysoka. Jest w znakomitej większości przypadków konieczna, gdyż każda profesjonalna firma ceni swój czas i nie zajmuje się zamówieniem, które jest niepewne (poświęcenie czasu na napisanie koncepcji, kompletację materiału bibliograficznego etc.) Rzetelny serwis umożliwi zapoznanie się z  częścią przygotowanego tekstu przed ostateczną finalizacją zamówienia. Składając zlecenie na tekst warto wskazać własną bibliografię (znakomicie, gdy narzuci je wykładowca); przekazać jak największą ilość wytycznych, a nawet opisać własną koncepcję. Postępując w ten sposób, zwiększa się szansa, iż serwis redakcyjny oferuje prace unikalne i pisane faktycznie dla konkretnego klienta.